06 168 204 07 info@elle-consult.nl
Hoe kan ik vol dankbaarheid loslaten?

Hoe kan ik vol dankbaarheid loslaten?

Eén van de grote thema’s in het leven is loslaten. Er zijn veel mensen die hiermee worstelen. Dit is niet het simpelste thema, maar wel één met veel perspectief! Want degene die geleerd heeft op een goede manier los te laten, kan in vrijheid en dankbaarheid leven. Diegene ervaart innerlijke vrijheid.

 

Hoe vrij is vrij?

Wij zoeken vrijheid vaak in: niet meer werken, doen wat jezelf wilt en je eigen pad  kunnen uitstippelen. Daardoor zijn we op zoek naar autonomie. We richten graag ons eigen leven in. Hierbij gaat het om een vrijheid in handelen.

Daartegenover staat de innerlijke vrijheid. Deze vrijheid is eigenlijk nog veel mooier en heeft alles te maken met vertrouwen en loslaten. Juist door los te laten ontstaat er ruimte en kunnen we vrijheid ervaren. Hierbij speelt overgave een grotere rol dan autonomie. Hoe mooi is dat!

 

Mijn weg…

Voor mij persoonlijk is loslaten een lastig thema geweest en af en toe nog steeds. Dit heeft alles te maken met mijn wens van autonomie en de behoefte aan controle. Maar ik heb ervaren dat het loskomen van bepaalde patronen en het loslaten mij echte vrijheid heeft gebracht! En dat was geen gemakkelijke weg……

Om het duidelijk te maken vertel ik mijn verhaal aan de hand van een voorbeeld. Hiervoor gebruik ik het beeld van een riviertje, zoals je ze zoveel in Frankrijk ziet. Ik neem je mee naar een frans riviertje: kniehoog, vol stenen en rotsen. Hierin stroomt het water met een redelijke snelheid en je kunt er mooie dammetjes bouwen. Met een kano kun je hier prachtige tochten maken.

Toen ik afgelopen zomer langs zo’n riviertje zat en bezig was met het thema loslaten, werd mij veel duidelijk.

 

De rivier als metafoor

Als de rivier de metafoor is voor mijn leven, waar sta ik dan? Wat ben ik aan het doen?

Heel vaak stap ik in mijn leven in de stroom en ga ik dammetjes bouwen. Deze dammetjes bouw ik als het leven anders gaat dan ik voor ogen heb of als het leven veel pijn doet. Dit doe ik om de stroom van het leven tegen te houden. Naar mijn hand te zetten. Controle te houden……Met opgerolde broekspijpen stap ik in de stroom en ga aan de slag. Verwoed, snel of soms huilend en moe van teleurstelling. Bouwen! ……tegenhouden die stroom!  Plotseling valt mijn oog op een blaadje, dat zich op de stroom laat meevoeren. Het valt mij op hoe snel die stroom gaat en ik probeer het blaadje vast te houden. Zodra dit mislukt ren ik stroomafwaarts erachteraan. Snel!….vastpakken!…..niet weg laten drijven! Wat geweest is en van mij wegdrijft, wil ik veranderen, tegenhouden, sturen.

Het verlangen naar controle maakt dat je afwisselend dammetjes bouwt of in de stroom meerent. En die controle heeft alles te maken met angst! Vaak is dat angst voor verlies. Doordat we zo bang zijn om te verliezen, gaan we controleren. We pakken vast en gaan sturen.

 

Ander perspectief

En midden in de rivier begrijp ik ineens hoe vermoeiend en zinloos deze actie is. Omdat het onbegonnen werk is, om te proberen de stroom van een rivier ( de loop van het leven) tegen te houden! Kansloos!

Daar in dat Franse riviertje nodigt de Auteur van het leven (God) mij uit om uit de rivier te stappen en alles vanuit zijn perspectief te bekijken. Ik merk een kleine aarzeling, want er drijft net een blaadje voorbij. Tegelijkertijd voel ik de neiging om erachteraan te rennen. Ik voel de angst voor verlies. Toch kies ik ervoor om uit de rivier te stappen. Ik verlang naar een ander perspectief….

 

Loslaten door vertrouwen

Op het moment dat ik uit het riviertje stap, besef ik dat ik vertrouwen nodig heb. Vertrouwen in het leven, in de Auteur van het leven. Ik wil wel graag de angst loslaten, maar dan heb ik wel vertrouwen nodig. Zonder vertrouwen laat je niet los. En God vraagt mij: Vertrouw je mij? Vertrouw je dat Ik er altijd bij ben? Vertrouw je dat Ik weet waar de rivier heenstroomt? Dat Ik weet hoe het afloopt? Kun je uit het water komen en het loslaten?  Het leven zijn loop laten hebben?

En mijn ogen worden getrokken naar de kant van het riviertje, stroomopwaarts. Daar komt fris water binnen, daar komt het leven binnen. In vertrouwen laat ik het water stromen. Als je kunt loslaten en je ogen afkeert van dat wat je verliest en ze  stroomopwaarts richt, dan komt er nieuw leven binnen. Loslaten geeft ruimte: levensruimte.

Dankbaarheid

Concluderend kunnen we zien dat op het moment dat je in vertrouwen gaat loslaten, je merkt hoe lekker koel het water is. Hoe de zon je huid verwarmd. Die zon had je tot nu toe nog niet echt opgemerkt. je was ook zo hard aan het werk! Maar nu voel je ontspanning en dankbaarheid. Voor alles wat er wel is. De dankbaarheid groeit door het loslaten. En het loslaten gaat makkelijker in een dankbaar leven.

 

En jij?

Waar sta jij? Bouw jij dammetjes om controle te houden? Ren je in de stroom mee om dat wat geweest is terug te draaien? Zit je ontmoedigd naast de stroom, omdat je innerlijk afgehaakt bent?

Of sta je tot je enkels in het water en richt je je vol dankbaarheid op het frisse water wat binnen komt stromen? Dankbaar voor wat er is en in vertrouwen levend?

Laat maar los, laat maar gaan! Ontspan je en geniet van alles wat binnen komt drijven. En als je verdriet voelt over alles, wat je los gaat laten, bedenk dan dat God zegt: “Ik laat nooit los”. Wat jij los gaat laten: je werk dat niet lukt, je gezondheid, die vervelende situatie, je gestrande huwelijk, zorg om je kinderen, kun je gerust uit handen geven aan Hem, die zegt: “Ik laat nooit los, het is bij mij veilig”. Dan kun je verdriet voelen en tegelijkertijd vertrouwen.

 

Geniet van het water om je voeten, de zon in je gezicht en het geluid van een stromend riviertje

 

 

Vind jij het loslaten ook lastig en kun je daar wel een steuntje bij gebruiken?

Zet in vertrouwen de eerste stap en meld je hier aan voor een vrijblijvende kennismaking.

Vertragen van de tijd door dankbaarheid.

Vertragen van de tijd door dankbaarheid.

“Schildpadden kunnen meer vertellen over de weg dan hazen”

 Kahlil Gibran

Grappig….

Op het moment dat ik de titel van deze blog: ‘Vertragen van de tijd door dankbaarheid’ opschrijf, voel ik wat aarzeling bij het woord vertragen. En als ik daar langer over nadenk, ontdek ik waar dat mee te maken heeft. Vertragen lijkt voor mij te verwijzen naar sloomheid, iets voor oude mensen, voor niet mee kunnen komen.

Dat is mijn invulling van het woord vertragen. Herken je dit? Juist omdat de maatschappij snel, snel, snel is, lijkt het vertragen aan te geven, dat je het tempo niet bij kunt houden. Iets voor losers….

 

Vertragen 

Maar is dit ook echt zo? Vertragen is natuurlijk gewoon; langzamer leven. Daar is niets mis mee. Misschien ben jij degene die juist heel veel verlangen naar vertragen heeft! Omdat je het gehaast zo zat bent, zou jij de tijd wel even willen stilzetten.

Mijn invulling van het woord vertragen zegt dus heel veel over mijzelf. Bij mij wordt dit ingegeven door het feit, dat ik erbij wil horen. Dat ik mee wil doen aan de ratrace en trots kan zeggen, dat ik het kan. En beter nog: dat ik heel succesvol ben! Ik ben veel meer gericht op het einddoel dan op de reis ernaar toe. Innerlijk laat ik me dan leiden door de ideeën van de westerse samenleving, die haast combineert met ijver en succes. Hoe meer haast hoe beter, want dan ben je toch wel heel succesvol. Ben ik misschien met al mijn gehaast onbewust een lat van ‘goed genoeg’ aan het halen? En wanneer is het dan ‘goed genoeg’? Wie bepaalt dat?

 
Wat maakt vertragen moeilijk?

Zolang mijn diepste drijfveer is, om er bij te horen, dan zal het erg moeilijk zijn om een andere levensstijl aan te nemen. Dan zal ik mezelf blijven pushen om te laten zien, dat ik het red. Ik leef niet meer vanuit mezelf, maar ben onbewust bezig een standaard te halen. Langzaam raak ik het contact met mezelf kwijt en ben ik bezig te overleven in plaats van te leven.

Misschien is die lat er gelegd door je ouders, of door leerkrachten of door de maatschappij. “Vooruit….je bent niet goed genoeg”. Ik raak afgesneden van mezelf en ben vooral bezig met het vergelijken en voldoen aan anderen. In deze toestand is er weinig ruimte om te vertragen.

 

Herkenning: een eerste stap 

Als je herkent dat je ‘goed genoeg’ probeert te zijn, is er al veel gewonnen. Heel veel zelfs.  Je mag deze eis, die jouw leven dreigt te gaan regelen, liefdevol naast je neer leggen. Je hoeft niet langer te voldoen aan eisen die bedoeld of onbedoeld in je leven gelegd zijn.

Natuurlijk is er niets tegen hard werken en ook niet tegen een tijdelijke haast om klussen of deadlines te halen. Als mensen kunnen we prima versnellen en dat geeft veel voldoening. Maar het ligt anders als we een innerlijke stem proberen tevreden te stellen, die continu roept dat het harder, meer en grootser moet. Dan zijn we bezig met een uitputtingsslag die ons vroeg of laat gaat opbreken.

 

Dankbaarheid door vertragen

Zoals we al eerder zagen doet de weg van de dankbaarheid je kijken naar wat er wel is en niet naar wat er mist. Het draait dus niet om het halen van een bepaalde lat, maar om het leven met volle aandacht. Hier en nu gebeurt het. Een dankbaar leven is geen afgesneden leven. In een dankbaar leven, herken je de lat die anderen of jijzelf gelegd hebben. Je voelt de neiging heel hard je best te gaan doen, om te laten zien dat je erbij hoort. Maar je kiest er bewust voor om deze eis op jouw leven naast je neer te leggen. Kijk naar de verschillen:

Leven om ‘goed genoeg’ te zijn                                                                          Leven in dankbaarheid

  • het halen van een standaard                                                                            leven met volle aandacht
  • opgejaagd                                                                                                              innerlijke rust
  • regelmatig moe                                                                                                    vitaliteit
  • rust nemen geeft schuldgevoel                                                                       werken en rust wisselen elkaar af
  • iemand anders tevreden aan het stellen                                                       ik leef mijn eigen leven(met God)
  • overleven                                                                                                                leven

Wat kies jij?

De kerk en ‘goed genoeg’

Veel mensen vertellen mij dat juist de kerk hen het beeld heeft gegeven ‘niet goed genoeg’ te zijn. Een plek waar we tot rust zouden moeten komen is in de loop van de eeuwen soms een plek geworden van oordeel en afwijzing. Wat een trieste ontwikkeling! En zeker niet de boodschap van de Bijbel! Er is er één, een liefdevolle God, die tegen jou zegt:

Verheug je in Mij, want Ik begrijp je volkomen. Ik heb je lief met een volmaakte, oneindige liefde. 

(Uit: Ik ben altijd bij je, Sarah Young, over psalm 107:1 en 1 Korinthiers 13:12)

Vanuit die liefde, wetend dat je ‘goed genoeg’ bent, mag je jouw leven opnieuw gaan inrichten.

 

Oefenen in vertragen

Oefen je in vertragen en stop met het proberen om het verleden te willen veranderen. Dat is een onmogelijk verlangen hoe graag we dit ook zouden willen. God biedt ons een schuilplaats, een toevlucht om tot rust te komen, op te laden en weer uit te gaan. Zorg dat je opmerkzaam bent op wat er gebeurt in je leven. Vraag God de ogen van je verstand en je hart te openen zodat je de kansen en de tekens van hoop zult zien. De grote hoeveelheid punten om dankbaar voor te zijn, waar je in je haast en routine waarschijnlijk aan voorbij was gelopen.

Benoem deze punten specifiek voor jezelf door ze bijvoorbeeld op te schrijven in een boekje of je smartphone aan het eind van de dag. Noem enthousiast alle details. Dit zal je dankbaarheid vergroten. Steeds meer ga je beseffen dat je gezegend bent, ondanks de omstandigheden.

 

  Give thanks!

 

 

Zou jij meer uit dankbaarheid willen leven en de lat die er in jouw leven ligt, terzijde willen schuiven? Daar kan ik je bij helpen. Meld je aan via mijn contactpagina.

Lees ook mijn blog:

Dankbaarheid het feest van genoeg!

Stop piekeren door dankbaarheid 

 

Stop piekeren door dankbaarheid.

Stop piekeren door dankbaarheid.

Als ik terugkijk heb ik heel wat uren van mijn leven besteed aan piekeren.
We piekeren allemaal wel eens. Over iets wat we hadden moeten doen of zeggen, over iets wat staat te gebeuren, over wat anderen mogelijk van ons denken.
Maar wat is nu piekeren en wanneer gaat denken over in piekeren?

 

Denken

Het is heel normaal dat we 40 tot 60 gedachten per minuut produceren en dat ons onrustige brein de hele dag in touw is. Je kunt je voorstellen dat je aan het eind van de dag gewoon moe bent van al dat denken en reageren op de constante stroom van informatie.
Als je in een hectische periode van je leven zit, is het ook normaal dat het aantal gedachten toeneemt en je meer moe bent dan normaal.

 

Piekeren

Piekeren is echter van een andere orde. Bij piekeren worden bepaalde gedachten onafgebroken herhaald. Je lijkt geen controle te hebben en er is meer sprake van een overmatig denken.
Wat ook opvalt is dat relativeren wegvalt en het kiezen om tot actie over te gaan moeizamer wordt.
Het begint met één piekergedachte. Die blijft zich herhalen en onderwijl vind je daar ook weer van alles van, waardoor het piekeren toeneemt.

 

De gevolgen

Het mag duidelijk zijn dat piekeren veel energie kost en stress veroorzaakt. Dat betekent dat er allerlei gevolgen zijn op mentaal en fysiek terrein.
Door de voortdurende maalstroom aan gedachten gaat het inslapen of doorslapen moeilijker. Je levert energie in door het piekeren zelf, maar ook een slechte nachtrust zorgt ervoor dat je moe wakker wordt.
Weinig energie en slecht slapen veroorzaken weer concentratieproblemen.
Bovendien hebben de gevoelens vaak een bepaalde lading: verdriet, onmacht, woede, etc.
Als de gedachten in een vicieuze cirkel blijven ronddraaien kan er zelfs uitputting en een depressie op de loer liggen.
Echt frustrerend is het resultaat van piekeren: het lost niets op!
Sterker nog: door het piekeren worden de problemen alleen maar groter, zeker in de nacht. De spreekwoordelijke mug is uitgegroeid tot een olifant.
Dit heeft alles te maken met het principe:

 

Alles wat je aandacht geeft groeit!

 

 

Stop piekeren door dankbaarheid

Dat is in de praktijk soms lastig, omdat we het idee hebben dat we met piekeren een probleem oplossen of grip op de zaak houden. Helaas is dit niet het geval en is piekeren zelf het probleem.

Hoe pak ik het aan? Tips:

 

Bepaal jouw probleem

Pieker je vooral over iets wat geweest is en waar je geen invloed meer op hebt, probeer dan de situatie los te laten. Je krijgt geen controle, hoe lang je ook piekert. Richt je op zaken waar je nog wel invloed op hebt.

Pieker je over iets wat nog moet komen, mogelijke problemen of onzekerheden, realiseer je dan dat veel van die problemen nooit uit zullen komen. Je hoofd verzint ze, ingegeven door onzekerheid en angst. Kun je je overgeven aan het leven? Vertrouw je de Auteur van dit leven? Richt je aandacht dan specifiek op God, die jouw leven leidt en vertel Hem jouw angsten en onzekerheden. Door je te richten op Zijn aanwezigheid, voorkom je dat je vast komt te zitten in je eigen gedachtestroom.

Als je piekert over een situatie waar je invloed op hebt, stop direct met piekeren en verander de situatie! Uitstel maakt het probleem over het algemeen groter.

 

Pieker op een vastgesteld moment

Sta jezelf piekergedachten toe, maar alleen op een vastgesteld moment. Bijvoorbeeld van 10 tot half 11 in de morgen. Alle andere momenten van de dag zeg je: “Ik heb je gehoord: morgenochtend van 10 tot half 11 heb ik tijd voor je. Maar nu even niet”. Dit is een kwestie van consequent oefenen. Net als je lichaam kun je ook je brein trainen door regelmatige oefening! Neem dit piekermoment bij voorkeur in de ochtend. In de ochtend zijn de problemen meestal kleiner en de gedachten hebben minder invloed op jouw nachtrust.

 

Noteer drie punten van dankbaarheid

Buiten het pieker half uur, richt je de focus op het oefenen van dankbaarheid. Wat gaat er goed? Wat is positief? Wie zorgt er voor jou? Ervaar je de nabijheid van een God die jou nooit alleen laat? Als tegenhanger van het pieker half uur zou je in de avond drie dingen kunnen opschrijven waar je de afgelopen dag dankbaar voor bent. Maak dit zo persoonlijk mogelijk en blijf niet hangen in algemeenheden (mooi weer, huis om in te wonen). Pak een blok met pen of je smartphone en noteer drie items (die persoon die iets aardigs zei…etc). Doe dat vanaf nu elke dag, zodat het een gewoonte wordt en jouw ogen zich op andere zaken gaan richten, nl. de dingen die er wel zijn.

 

Kom in actie

Ga iets doen, kom in actie! Piekeren is vooral een denkactiviteit: je zit in je hoofd. Door iets te gaan doen, ben je veel meer met je lichaam bezig en dat leidt af. Als je dit combineert met veel beweging (hardlopen, wandelen, fietsen, tuinieren, etc) maak je ook nog endorfines aan. Dit zijn hormonen die stress verlagen. Let er wel op dat het piekeren niet gewoon doorgaat. Kijk om je heen en luister naar de geluiden. Adem goed in en uit.

 

En nog dit….

Mensen die snel vervallen in piekeren zijn heel vaak hoogsensitief. Deze mensen zijn vaak gevoeliger en voelen stemmingen van anderen meer aan. Ze zuigen als het ware de emoties van anderen op. Voor deze groep is het heel belangrijk dat ze op tijd rust inbouwen en goed voor zichzelf leren zorgen. In deze blog zal ik hier verder niet op ingaan.

 

Wat heb ik geleerd?

In tijden van veel piekeren heb ik ontdekt, dat mijn piekeren vooral te maken heeft met controle houden en moeilijk kunnen loslaten. Het leven liep niet zoals ik dat graag wilde. Steeds weer kwam ik op de bodem van al die gedachten de vraag tegen: Vertrouw jij het leven? Ik kon dat aan mezelf stellen als de vraag: Vertrouw jij de God die het leven geeft? Steeds meer durfde ik te zeggen: “Ja, ik vertrouw”. Dat betekende, dat de omstandigheden niet wijzigden, maar dat ik in de omstandigheden mijn gebalde vuisten kon openen om te ontvangen. Ontvangen van het goede, de gratis geschenken en de genade. Zo kwam er vreugde binnen, terwijl er ook verdriet was. En dat kan! Ontspanning ervaren temidden van alle zorgen. Dat gun ik jou ook!

Er is nog veel meer te delen over piekeren, onder andere een aantal praktische oefeningen. Deze oefeningen laat ik je graag ervaren in een workshop. Door meer individuele aandacht kun je leren wat voor jou werkt en wat niet. Iedereen is tenslotte uniek. Lees hier meer over de workshop : ‘Hoe krijg ik rust in mijn hoofd?’ en geef je op.

Wil je nog meer lezen over dankbaarheid? Hier vind je mijn blog van januari.

 

Dankbaarheid, het feest van genoeg!

Dankbaarheid, het feest van genoeg!

Het grootste goed is dank te zeggen voor alles.

Hij die dit heeft geleerd weet wat het betekent om te leven

– Albert Schweitzer – 

Een nieuw thema

Op het moment dat je dit leest is het nieuwe jaar nog maar net begonnen. We kijken naar een nog onbeschreven blad. Wat zal 2019 mij brengen? Hoe zal het bijvoorbeeld gaan in mijn privé leven, mijn werk of met mijn gezondheid? Bij mij is de afgelopen weken het verlangen gegroeid, om samen met jullie een jaar van dankbaarheid te beleven. Een jaar waarbij we ons richten op de dingen die er wel zijn: op de omstandigheden en situaties die we gratis ontvangen. We richten ons dus niet op dat wat niet lukt: de stresskant, de verlieskant, maar op de andere kant.
De kant waar het leven komt binnenstromen.

Dankbaarheid is een thema dat de laatste jaren veel in de belangstelling staat. In 1998 roept Martin Seligman op om onderzoek te doen, naar de factoren waardoor een mens gelukkig wordt. Tot die tijd werd er veelal onderzoek gedaan naar psychische stoornissen.
Zo blijkt het beleven van dankbaarheid een heel positief effect te hebben op gezondheid, ons geluksgevoel en onze relaties.

 

Dankbaarheid en religie

Robert Emmons (professor of psychology, California) noemt de wetenschappers laatbloeiers op het terrein van de dankbaarheid. In de religie en filosofieën heeft dit gebied allang een plek gekregen.
Dit thema werd bijvoorbeeld al beschreven door de Perzische dichter en mysticus Djelal-oed-din Roemí (1207-1273). Zo heeft het Griekse woord ‘eucharisteo’ (betekent ‘dankzegging’) zijn weg gevonden in het christendom. Dit woord heeft eigenlijk twee wortels: charis (dit betekent genade) en chara (dit betekent vreugde).

 

Charis

Het begint met het zien en beleven van de gratis ontvangen geschenken. Het beleven van de genade. Dus het goede van het leven. Dat zijn de extra’s, waar je normaal aan voorbij loopt. Er zijn zoveel dingen die je op je weg tegenkomt, die er gewoon zijn en die je zomaar krijgt: een glimlach, een vriendelijk woord, steun op het juiste moment, het ontmoeten van juist die persoon die jou verder kan helpen, een vriendin die met je huilt als het niet goed gaat. Je richt je aandacht heel bewust op dat wat er wel is. En je staart je daardoor niet blind op wat er ontbreekt.

 

Chara

De vreugde kan binnenkomen door het bewust zien en beleven van de goede kant van het leven en daarvoor dank te zeggen. De verlieskant (dat wat niet lukt, de pijn, de moeite, de spanningen, de ziekte) worden hierdoor niet weggedrukt of genegeerd. Die gevoelens mogen er gewoon zijn. Toch richten we onze ogen te midden van het voelen en ervaren van verlies, op dat wat er wel is: de goede kant.
Steeds weer trekken onze gedachten en gevoelens ons naar het verlies en steeds weer kiezen we ervoor om onze ogen te richten op het leven.
Uiteindelijk ervaren we rust en ruimte en we worden gevuld met vreugde.
Concluderend kunnen we zeggen dat er vreugde mogelijk is, zolang er iets te danken valt.

 

 

 

“Ons kijken bepaalt onze vreugde.

Hoe we kijken bepaalt hoe we leven…..of we leven”.

– Ann Voskamp – 

De ogen

Het valt op dat onze ogen hierbij een belangrijke rol spelen: onze innerlijke ogen dan wel. Waar richt je je op? En waarop staar je je blind? Is dit de verlieskant? Is het iets wat zo zeer doet en maar niet lijkt te verdwijnen? Of richt je de ogen op de bloemen langs de weg? Op de God die jou leven wil geven?

 

Er ontstaat een gat

Deze wereld was van oorsprong goed, maar is helaas geworden tot een plek met veel ondankbaarheid en verlies. Als gevolg van deze ondankbaarheid is er een gat gevormd, waardoor onze vreugde wegstroomt. En een ondankbaar leven is een vreugdeloos leven.
Er staat tegenover dat dankbaarheid het gat dichtmaakt, zodat de vreugde niet weg kan stromen.

Ken je het, dat jouw ogen gebrek zien, de dingen die niet kloppen, de ellende in eigen leven of in de grote wereld?
Raak jij soms ook zo van slag door de pijn, diep van binnen?
Heb jij een verlangen naar een echter leven?
Een leven vol van vreugde?

 

 

Hoe leef ik dit uit?

Kun je leren om jouw leven niet te laten leiden door tekort? Is het te leren om juist te leven vanuit gratis geschenken?
Ja, dat kan!
Middenin het tekort, kun je ervoor kiezen om jouw handen te openen en vrijuit te ontvangen. Daardoor oefen je dankbaarheid.

Je doet dit door:

  • zoveel mogelijk analyses van het verleden en de toekomst te laten rusten. Natuurlijk mag je leren van wat is geweest en reflecteren op jouw gedrag. Maar het eindeloos herhalen van gedachten en analyses, leidt tot niets en haalt de vreugde uit je leven. Dit geldt ook voor alle zorgen die je over de toekomst hebt. Je weet immers niet of het zal gebeuren.
  • leven in het nu: een paar vragen die je daarbij helpen zijn: Wat zie ik? En wat hoor ik? Wat ruik ik? En wat voel ik? Deze vragen dwingen je in het hier en nu te zijn.
  • te kijken zoals een kind: vol verwondering en alleen waarnemen.
  • oefen eens een dag om niet te oordelen. Accepteer dat wat er gebeurt als een gegeven en probeer er geen oordeel aan te hangen. Oordelen is vaak een vorm van controle. Dus door ergens iets van te vinden, kunnen we de acceptatie nog een tijdje op afstand houden. Maar voor een echte controlfreak, zoals ik, vraagt dit wel enige oefening.
  • doe iets met volle aandacht en geniet ervan.
    Dan blijkt dat je  productiever bent en  niet steeds gestoord wordt door allerlei gedachten. Met als gevolg dat er meer focus is.

 

Klaar voor de start

We hebben gezien, dat er werk aan de winkel is. En een regelmatige oefening zorgt ervoor dat je steeds meer de focus legt in het hier en nu. Hierna ga je bewust danken voor de dingen die je opvallen. Voor mij betekent dit dat ik een persoonlijk God bedank voor al het leven en de goede dingen die Hij geeft. Voor jou kan dit heel anders liggen.

Ga de komende maand bewust aan de slag met bovenstaande tips en noteer wat je opvalt.

 

 

Dankbaarheid maakt de weg vrij voor het feest van genoeg!                  

 

Wil je meer lezen over dankzegging lees dan ook: Stop piekeren door dankbaarheid


Nieuwste blog

 

Laat je voornaam, achternaam en emailadres achter en je ontvangt elke maand mijn nieuwste blog in je emailbox.

Je hebt je succesvol aangemeld.

Aanmelden voor de workshop

 

Laat je voornaam, achternaam en emailadres achter en je bent ingeschreven voor de workshop.

Het is gelukt! Je bent ingeschreven en ontvangt binnenkort de benodigde informatie.

Aanmelding voor de VIP dag

 

Laat je naam en emailadres achter en je ontvangt binnenkort de beschikbara data in je mailbox

Het is gelukt, je bent ingeschreven. Binnenkort krijg je informatie over de VIP-dag.

Aanmelden voor een opfriskaart

 

Laat je voornaam,achternaam en emailadres achter en ik neem contact met je op over de opfriskaart

Je hebt je succesvol aangemeld.Ik neem binnenkort contact met je op.

Aanmelding voor een strippenkaart

 

Laat je voornaam,achternaam en emailadres achter en je ontvangt informatie over de strippenkaart.

Je hebt je succesvol aangemeld. Binnenkort neem ik contact met je op.

Gratis e-book

 

 

Schrijf je in voor mijn gratis e-book:

'Rust..stop piekergedrag'.

Vul je voornaam, achternaam en email  in.

Je hebt je aangemeld voor mijn gratis e-book. Je ontvangt binnenkort een mail met de link.